Escort noord brabant pissende lul

escort noord brabant pissende lul

.

Gangbang overijssel natte buurvrouw



escort noord brabant pissende lul

.

Sex rimmen behaarde kut beffen


Ik deed mijn best om ook enkele nederlandstalige kinderen bij de groep te krijgen, en probeerde ze op zondagnamiddag toch op een speelse manier bezig te houden. Ook daar was de pastoor van de parochie een pater Xaveriaan.

Ook daar ging ik meestal van zaterdag op zondag met de fiets naar toe. Op zondagmiddag ging ik met de pastoor iets eten in een frituur, en nooit in mijn leven heb ik lekkerder steak champignon gegeten als daar….

Er waren twee predikanten voorzien, voor hooguit een twaalftal kinderen, franstalige jongens waarvan ik er geen enkele kende. Mij werd gevraagd om de recratieactiviteiten te organiseren en bij hen op de hooizolder boven de slachterij te overnachten. Hij was de enige Vlaamse kandidaat-communicant maar moest door de pastoor afgehaald worden bij familie in Houthalen. Echt een onweerstaanbaar kereltje! Gezien hij de enige Vlaamstalige was en zelf geen Frans sprak of verstond, was hij voor een groot stuk op mij aangewezen.

Op een bepaald ogenblik staat Guido te plassen tegen een boom en wil ik een foto maken. Hij poseerde onder de douche een paar keer vrij uitdagend, maar gezien ik een flitslamp nodig had om daar te fotograferen was dat de andere jongens ook wel opgevallen. Een andere jongen trok toen al zijn kleren uit en vroeg me om hem ook zo te fotograferen alles in het Frans natuurlijk.

Ik probeerde ze tot rust te brengen, maar nog geen half uur later liepen ze allemaal naakt rond, al roepend en al showend , doen alsof ze elkaar neukten. Ze hadden in elk geval veel meer gespecialiseerde kennis en woordenschat dan ik 10 jaar eerder.

Alleen Guido was nog volledig aangekleed, maar plots vielen ze ook hem aan, en ook zijn kleren werden volledig uitgetrokken. Ostentatief bleven ze me uitdagen om hen en ook Guido in die Kamasutra toestanden te fotograferen, iets wat ik uiteraard niet wilde en niet durfde.

Ik kon er niets tegen beginnen, en was vooral bang dat het lawaai zou doordringen tot in de kloostergebouwen of tot bij een toevallige voorbijganger. Het gebeuren liep totaal uit de hand. De chaos was enorm. Op een bepaald ogenblik heb ik toen mijn fototoestel genomen en ostentatief de film eruit getrokken en volledig bloot gesteld aan het licht, zodat hij vernietigd was. Nu wordt het echt tijd om te gaan rusten en te slapen. Daarop keerde beetje bij beetje de rust terug,.

De meesten trokken hun pyjama aan en vielen finaal in slaap. Wat gebeurd was verontrustte me zeer. Erop rekenend dat het biechtgeheim dat zeker toen echt wel absoluut was verdere problemen kon voorkomen. De twee laatste dagen bleef echter alles rustig, en ik werd door niemand ooit over het voorval aangesproken.

Ik kon het aanbod niet afslaan, en we spraken af de volgende week zaterdag om Toevallig had ik op mijn kloosterkamer nog een bijna nieuw volledig Chirouniform, gekregen van de ouders van een Antwerpse jongen die wellicht een tweetal jaar ouder was dan Guido en reeds uit zijn uniform gegroeid was. Ik stalde mijn fiets tegen het chirolokaal, en wachtte tot Guido er aan kwam.

Ik legde hem uit dat ik voor hem een tweedehands chirouniform had meegebracht en dat hij het tegelijk kon passen. Hij trok echter onmiddellijk al zijn kleren uit, en met een erectie van jewelste begon hij te poseren en te showen bovenop tafel.

Het zat hem als gegoten, en hij was er ook echt blij mee. Hij was juist klaar met het aantrekken van het uniform toen er plots hard op de deur werd gebonsd. Ik deed haastig open en er stond een rijkswachter met combi voor de deur. Ik legde uit dat ik sinds enkele maanden de nieuwe leider was hier, en dat ik voor één van de jongens van uit Antwerpen een tweedehands uniform had meegekregen en dat één van de nieuwe chiroleden het zojuist had aangepast, en dat ik het beter vond om daarbij de deur gewoon op slot te doen.

Guido knikte alleen maar en toonde fier zijn uniform om zo alles wat gezegd werd te bevestigen. Ondertussen legde de rijkswachter uit dat hij hier vroeger ook nog leider van de Chiro was geweest, en het verdacht gevonden had dat er een fiets tegen de gevel stond.

Tenslotte vroeg hij of hij nog eens binnen kon zien, maar het lokaal was netjes opgeruimd. Alleen mijn tas met fototoestel stond er nog, maar daar stelde hij geen vragen over…..

Hij was er fier op, en toen hij vroeg of hij er een paar mocht hebben voor zijn vader, heb ik geantwoord dat ik voor zijn pa wel eens een paar mooie gewone vergrotingen zou maken op hout gekleefd , wat ik dan ook gedaan heb. Het fotovoorval zat me echter hoog, en verontruste me ten zeerste over mijn toekomst. Als die geaardheid echt zo onweerstaanbaar diep geworteld was, dan zou ik vroeg of laat zwaar in de problemen komen, en dingen doen die ik eigenlijk nooit wilde doen.

Tenslotte trok ik mijn stoutste schoenen aan en vertelde aan de toenmalige overste, dat ik vreesde echt een pedofiel te zijn, en dat ik raad of behandeling zocht. Pater Van Ekeren maakte in die tijd zelf een doctoraatsverhandeling in verband met homofilie. Hij was heel begrijpend en behulpzaam. Eerst regelde hij voor mij een consult bij Dr. Senghers, een nederlandse professor psychiatrie, bij wie ik op voorspraak van mijn overste reeds vrij snel een afspraak kon krijgen. Ik moest ervoor naar Rotterdam met de trein.

Hij luisterde aandachtig naar mij, stelde heel wat gerichte vragen en zei dat alleen een Rogeriaanse client-centered gesprekstherapie eventueel iets voor me kon betekenen.

Hij zou contact nemen met een daarin gespecialiseerde afdeling aan de universiteit van Leuven, en ik mocht er een paar weken later voor het eerst naar toe. Ik kwam er terecht bij een therapeute, een vrije jonge dame nog, die me uitlegde dat me niets zou opgelegd worden, dat alle gedachten en beslissingen vanuit me zelf moesten komen, dat zij alleen maar zou herhalen wat ik eerder had gezegd en wat haar belangrijk leek, zonder enige toegevoegde commentaar.

Telkens er een belangrijke conclusie genomen werd door mezelf dus zou ze die wel noteren. Ik kon er twee keer per week terecht voor een gesprek van ong. Ik was een vlotte babbelaar en vertelde er maar op los. Wellicht kwam alles wat ook hier reeds geschreven werd ook daar aan bod. Ik vertelde ook telkens welke aan het onderwerp gerelateerde boeken ik had gelezen, hoe het was verlopen op de chiro, enz… Finaal kwam ik toch wel tot enkele muurvaste besluiten, waar zij zelf helemaal bleek achter te staan.

Als ik later in het leven gelukkig zou willen zijn en goed functioneren moest ik eerst en vooral kunnen mezelf aanvaarden zoals ik ben. Ook als man met een bijzondere — vooral — visuele aantrekkingskracht naar jonge jongens.

Mijn pedofiele geaardheid is in de eerste plaats een gave. Het maakt dat ik op een bijzondere manier kan genieten van schoonheid die anderen op een andere manier ervaren.

Dit moet je aanvaarden zoals het is en in je leven blijvend een kans geven. Het kan niet en het mag niet dat je met die gave omgaat op een manier die het allermooiste wat je kent breekt of kapot maakt. Stel voor jezelf grenzen van wat vooral niet kan, en dat is alles wat een jongetje eigenlijk niet wil of nog niet aan toe is.

Je moet ook helemaal niet bang zijn om een relatie met een meisje vrouw aan te gaan, want er zit zeer zeker ook een heterokant aan jou. Het gaat om een soort biseksualiteit met een pedofiele op jonge jongentjes gerichte, vooral visuele component , maar tegelijk is er ook een eerder op de heteroseksuele praktijk gerichte component die ook een kans moet krijgen. Beide componenten kunnen naast mekaar bestaan en een plaats krijgen in je leven, op voorwaarde dat je eventuele partner reeds bij de start van de relatie op de hoogte is en met die dubbele geaardheid kan leven.

Na afloop van die therapie die ongeveer zes maanden duurde voelde ik me enorm sterk en opgelucht. Ik wist dat er een combinatieweg was, en was het bezit van kinderporno wat pas in verboden werd aanvaardbaar gebleven, dan had ik wellicht nooit meer problemen gekend.

Ik was klaar om het klooster te verlaten en een nieuwe weg in mijn reeds bewogen leven in te slaan. Tijdens de laatste maanden van mijn verblijf in Leuven had ik me reeds ingeschreven aan de Sociale School van Heverlee, en er ook een kot gehuurd. Tijdens het groot verlof merkte ik thuis echter ineens een advertentie op in let ledenblad van de Bond Van grote en jonge gezinnen: Het kwam er op neer dat je aan het HISS, verbonden aan het zeepreventorium In De Haan gratis kon studeren en logeren mits part-time te werken in de leefgroepen van de patiêntjes.

Bovendien kon je er nog een extra centje zakgeld mee verdienen ook. Er was een opendeurdag voorzien, waar ik samen met mijn ouders naar toe trok.

Het zeepreventorium bleek een zeer grote instelling te zijn in de Duinen en langs de kust van De Haan, waar vele honderden kinderen verbleven, meestal astmapatienten, maar ook kinderen met mucoviscidose of eczema, en een aantal sociale gevallen geplaatst door de jeugdrechter of het jeugdbeschermingscomité. We werden er goed ontvangen, kregen een rondleiding in de gebouwen, en ook in die ook die van de school.

We zagen hoe de kinderen er allemaal voltijds in training liepen en gezien het vakantie was, begeleid en geanimeerd werden door de studenten van de Sociale School.

Het was precies een heel grote chirogroep op kamp. Tot mijn grote verrassing bleek er zelfs een groep jongens naakt in zee te zwemmen! De refterdienst moest verzorgd worden, en tijdens de schooluren van de kinderen kregen ook de studenten les. Er werd verteld dat het er in de Sociale School wel degelijk streng en veeleisend aan toe ging, en dat zowat de helft van de studenten reeds in het eerste jaar afviel, precies omdat de combinatie Les-Studeren en het werk in de groepen toch wel zwaar uit viel.

De leeftijdsgroepen van de kinderen waren afzonderlijk voor jongen en voor meisjes. Onze school zelf was wel gemengd natuurlijk, en er zou ook een levendige studentenclub actief zijn. De studies liepen over drie jaar, waarvan drie maanden stage in het tweede jaar en zes maanden in het derde jaar.

De meeste stages werden buitenshuis gedaan, en de school zou wel degelijk kwalitatief en goed aangeschreven zijn. Toen kregen we nog een bedrijfsfilm te zien.

Onvergetelijk voor mij was dat er ook een opname bij zat van een grote groep naakt douchende jongentjes… Mijn keuze was snel gemaakt, en ik was zeker niet bang om hieraan te beginnen, in tegendeel, ik was dolenthousiast!

Bij aankomst, zowat een week later, kregen we per twee studenten een kleine kamer toegewezen. Studeren op de kamer kon. Een van de kamergenoten werkte in schema A, de andere in schema B, zodat bijna altijd een van beiden wisselend vrijgesteld was van groepsdienst , en we ook nooit hetzelfde weekend naar huis konden.

De eerste dag mochten we aangeven voor welke leeftijdsgroep we voorkeur hadden. Ik durfde niet te kiezen voor de copains jarigen of de Sioux , gewoon omdat ik bang was mezelf niet volledig onder controle te kunnen houden, zodat mijn gevoelens voor jongentjes misschien wel al te snel zouden duidelijk worden. Ik koos dus om mezelf af te schermen voor de Beach Boys, leeftijdsgroep van jaar, allen studerend aan de middelbare school ook binnen de instelling en eigenlijk te oud voor mijn gevoelens, gezien op twee uitzonderingen na alle jongens reeds goed voorzien waren van schaamhaar, wat mijn visuele nieuwsgierigheid deed smelten als sneeuw voor de zon.

Het was natuurlijk even wennen, zowel aan de school als aan de leefgroep zeer heterogeen, met ongeveer evenveel Vlaamstalige als Franstalige kinderen. Er waren zwaar zieke kinderen bij en ook kleine bandietjes geplaatst en van uiteenlopend studieniveau. Er heerste een vrij zwaar drill-regime, zeker niet mijn stijl aantreden, silence, afstand nemen met de arm van de jongen voor U, enz…. Na een paar dagen was me reeds opgevallen dat bij de Beach Boys een bloedmooi jongetje rond liep dat volgens mijn inschatting minstens twee jaar jonger moest zijn dan de anderen, en dat hij er qua fysiek voorkomen helemaal niet thuis hoorde.

Ik voelde me zowel geboeid door hem zelf als door zijn situatie. Het kereltje bleef me natuurlijk intrigeren. Hij was Franstalig, en had een aparte kamer.

Sommigen hadden een aparte kamer, anderen sliepen per twee, een beetje volgens eigen voorkeur en volgens de bezetting. Het was een ontzettend mooi, maar eerder brutaal jongentje, wat hem nog aantrekkelijker maakte.

Hij liet zich helemaal niet doen door zijn oudere kameraden. Op een bepaald ogenblik besloot ik zijn persoonlijk medico-sociaal dossier eens te gaan inzien wat mocht en zelfs aangeraden werd voor de kinderen van uw groep. Bleek dat hij geplaatst was door de jeugdrechter voor vrij zware feiten, ondanks het feit dat hij inderdaad amper 12 jaar oud was. Diefstallen, chantage, afpersing en geweld maakten deel uit van zijn erelijst. Een paar dagen later toen ik de avondronde deed, was hij opnieuw poedelnaakt op zijn bed, op zijn knieën gezeten en met beide handen hield hij zijn poepgaatje zo ver mogelijk opengespreid en commandeerde: Ik heb beide feiten nog dezelfde avond gerapporteerd aan de pedagogisch directeur, en na het weekend is hij nooit meer teruggekomen.

Het leven bij de Beach Boys verliep verder vrij aangenaam, ik had er ook jongens waarmee ik heel goed kon opschieten, ook al omdat ik zonder twijfel veruit het best tweetalig was van alle opvoeders-studenten. Op school verliep ook alles prima. Ik werd reeds één van de eerste dagen benoemd tot klasvertegenwoordiger van de eerstejaars toch een zestigtal en als er al eens een probleempje rees, dan deed ik echt goed mijn best om te bemiddelen.

Ook met de leraren, waaronder onderzoeksrechter O. Ik was natuurlijk wel veruit de oudste van ons jaar, hoewel er toch zeker een derde van de nieuwe studenten een mislukt jaar universiteit achter de rug hadden. Eén van de jongens waar ik het vrij goed mee kon, was Lucas M. Lucas was een heel gevoelig kereltje, ruim 15 jaar oud, met veel heimwee naar huis.

Lucas was ook een zware astmapatient. Op zekere avond lag hij op zijn bed lichtjes te huilen, en ik vroeg wat er scheelde. Met zijn hand klopte hij even op bed naast zich, alsof hij wilde zeggen: Ik ging bij hem liggen en legde zijn hoofd op mijn schouder. Die vorm van intimiteit bracht hem rust en hij begon vrijuit over zijn problemen te vertellen. Hij vertelde onder andere dat hij dacht dat hij eigenlijk homo was.

Ik ging daar ook op in door er bv. De schemering viel in en de intimeit van het gesprek groeide verder, maar werd nergens dubbelzinnig, en onze houding was dat absoluut evenmin. Het was gewoon een fijn persoonlijk moment waarachter niets meer kon of mocht gezocht worden. Ik riep er een andere opvoeder bij, en we slaagden erin de boel terug te kalmeren, maar dezelfde avond nog werd me meegedeeld dat ik de volgende morgen geen moeite moest doen om op dienst te komen, dat Lucas en de groep eerst zouden ondervraagd worden over mijn houding en gedrag, en dat ze daarna zouden besluiten of er al dan niet maatregelen moesten genomen worden….

De dag erop werd me meegedeeld dat uit het onderzoek en de ondervraging van Lucas niets verkeerd was gebleken, maar dat mijn gezagspositie bij de Beach Boys misschien wel aangetast werd, en ze stelden voor om me als opvoeder over te plaatsen naar de copains.

Ik kon mijn oren haast niet geloven. Ik kreeg zomaar mijn overplaatsing naar mijn absolute droomgroep! Voor de rest van mijn studietijd daar op de stageperiodes na natuurlijk vertoefde ik in het mooiste jongensparadijs dat ik me ooit had kunnen voorstellen! Dit incident met mijn overplaatsing naar de copains werd door mijn ex ten tijde van de ondervragingen rond Timo vertaald als: Wel integendeel, uit de archieven viel o. Indien ik niet totaal onbesproken was gebleven had ik die kans zeker nooit gekregen!

Bij de copains viel ik niet alleen terug op een fantastische groep kinderen. Er waren vier slaapzalen met elk een dertigtal kinderen , maar we waren ook een fantastisch team als opvoeders. Pedro en luc bijv. Pedro was praeses, ik werd vice-praeses, en Luc was cantor. Mijn gemoedsrust is nooit zo groot geweest als die drie jaren, want elke dag — echt wel elke dag - zag ik tientallen schatjes zich douchen en ongeneerd naakt rondlopen.

Er waren wat dat betreft geen taboes in het preventorium, want ook zwemmen in het binnenzwembad onder leiding van de kinesisten , gebeurde naakt. Eén jongetje van mijn slaapzaal viel toch wel heel bijzonder op. X liep als het even kon op de slaapzaal meer bloot dan gekleed rond. Het was echt een naturistische vrije vogel, die de hele dag door de show stal, het liefste dus helemaal in zijn blootje.

Geen wonder dat hij uitgroeide tot een echte BV. Hij mocht nooit naar huis, en kreeg ook omzeggens nooit bezoek. Eén keer, tijdens de kersvakantie, waren er slechts een kleine groep kinderen aanwezig, en vergastte hij ons op een haast professionele stripshow, met alle verleidelijke dansbewegingen er bij, om daarna voor de rest van de avond gezellig in zijn blootje met ons verder te spelen. Ik beloof je X. De jaren in het preventorium waren zeker de allermooiste jaren uit mijn leven tot dan toe.

Toch heb ik er ook een heel nare ervaring meegemaakt die me bijzonder zuur had kunnen opbreken. Noorden van Vlaanderen of Zeeland. Reageren bureel blad onder het nr… Ik kon er immers met niemand ooit eens echt over praten. Ik had het ook over mijn therapie, en uiteraard ook over het droomparadijs waarin ik nu leefde. Groot was mijn verbazing toen ik enkele dagen later in mijn brievenkastje waarin ik trouwens omzeggens nooit enige post ontving een dikke brief terug vond, met….

In zijn brief maande hij me vooral aan voorzichtiger te zijn en niet zoveel van mezelf prijs te geven in een eerste brief aan een onbekende. Tegelijkertijd legde hij uit waar hij werkte en woonde. Hij betrok trouwens helemaal alleen een paviljoentje op het domein van de instelling waar hij werkte, hoogstens meter van het preventorium verwijderd. Maar verder gaf hij niet veel informatie vrij.

Hij legde precies uit hoe en waar ik hem kon vinden, wanneer hij vrij was en nodigde me uit eens bij hem langs te komen. Op de eerste daartoe geschikte avond deed ik dat dan ook. Hij leek me een vijftiger te zijn, en woonde inderdaad in een paviljoentje dat hij helemaal alleen betrok naast de slaapgelegenheden van de kinderen, allemaal tussen 7 en 14 jaar oud. Ook allemaal Franstalig en in verschillende gradaties mentaal gehandicapt.

Hij vond dat heel spijtig en vroeg of ik eventueel interesse had in zijn fotoverzameling. Uiteraard had ik die interesse wel. Toen haalde hij uit een naburige kamer een grote, duidelijk heel zware houten koffer met hangslot.

Daarnaast bewaarde hij in die koffer ook heel wat pornoboekjes met kindersex, en ook een aantal luxueuze, in die tijd toegelaten en gangbare fotoboeken met naakte jongens zoals Boys will Be boys, Boys will be Boys Again en dergelijke naturistische publicaties, vooral van Hajo Ortil.

Ik had kunnen en willen weglopen, maar wist me helemaal geen houding aan te nemen. Hij had me als het ware helemaal in zijn mentale greep. Toen trok ik mijn stoute schoenen aan en zei dat ik zeker niet voor zoiets gekomen was, en dat ik hem liever nooit meer ontmoette. Ik trok de deur achter me dicht en vertrok.

Maar… het verhaal was nog niet ten einde…. Een paar weken later werd ik in de vooravond gevraagd om naar de receptie van het preventorium te komen gezien er bezoek was voor mij.

Ik had echt geen keuze, maar ik stond doodsangsten uit. Ik wist niets beters te verzinnen dan te zeggen dat hij maar beter naar de achterkant van het gebouw kon rijden en dat we dan samen wel de koffer boven zouden krijgen, waar ik me voornam hem te verstoppen? Hij reed dus naar de achterkant van het gebouw, en het lukte ons inderdaad die loodzware koffer op mijn kamer te krijgen.

Kamer die ik echter deelde met M. Mijn kamergenoot was echter zo discreet om nooit enige opmerking over die koffer te maken. Het eerstkomende weekend dat M. Ik haalde emmers water en bleekwater naar boven, en meerdere rollen vuilniszakken.

Daarna wrong ik de natte pulp zo goed mogelijk uit, en propte de pap in drie vuilniszakken die ik in elkaar had gestopt, zowel om het lekken tegen te gaan als om ze ondoorzichtig te maken. Ik had er elke vrije minuut van gans dat loodzware weekend voor nodig om de klus te klaren, en daarna zette ik die vuilniszakken bij de tientallen andere vuilniszakken die dagelijks in het preventorium werden aangemaakt en afgehaald.

Alleen de vijf mooie luxe — naturistische — fotoboeken had ik behouden, en de koffer bleef afgesloten op mijn kamer staan tot ik de kans zag om tijdens een weekend met vaders auto over en weer te rijden en de houten koffer te verbergen in de DOKA die ik inmiddels thuis had kunnen inrichten in een deel van de vroegere koeienstal.

Enkele maanden later — ik had niets meer over A. Ik vreesde onmiddellijk dat er iets over mijn kontakt met A. Gelukkig was mijn vrees voorbarig. Achteraf bleek dat een personeelslid van de school was opgepakt om een minderjarig meisje een abortus te laten ondergaan in Engeland…. Toch was het hoofdstuk A. Dat laatste kon uiteraard niet meer.

Ik had enkel nog de niet pornografische fotoboeken van Hajo Ortil bewaard, en die heb ik toen zorgvuldig ingepakt en meegenomen. Bij de eerst mogelijke gelegenheid reed ik met tram, trein en bus naar Kortenberg, waar ik hem probleemloos kon bezoeken. Het werd een bezoek van heel korte duur, waarin ik hem meedeelde dat ik niet anders gekund had dan voor mijn en zijn veiligheid het fotoarchief te vernietigen en dat ik alleen de niet pornografische boeken bewaard had en terug meebracht.

Hij reageerde heel verontwaardigd alsof ik hem bestolen had. Ik liet het boekenpakketje achter en vertrok als de bliksem terug naar het preventorium. Verschillende jaren later, toen ik reeds immobilienmakelaar was en gehuwd , ontving ik nog een brief van hem, waarin hij een schadevergoeding van Ik heb toen nog één keer teruggeschreven waarin ik meldde dat ik helemaal niets zou betalen en dat hij als ie dat nodig vond me gerust bij de politie ter sprake kon brengen gezien ik me aan niets echt schuldig voelde.

Daarna heb ik nooit meer iets van of over hem vernomen. Tot nu toe heb ik het vooral over jongetjes gehad, maar in het preventorium waren ook meisjes. En daarmee bedoel ik niet de patientjes, maar wel de meisjes-klasgenoten. Ons jaar was wellicht het meest succesvolle huwelijksbureau ooit, want zowat iedere klasgenoot is er met een andere getrouwd. Van de meisjes voelde ik het meest voor Mieke, maar ook An, die samen met mij klasverantwoordelijke was, sprak me wel aan. Mieke was echter veel te hoog gegrepen voor mij, want ik kon alleen maar jaloers toezien hoe de één na de andere wèl kans kreeg bij haar, maar ik niet.

En An had ook al vroeg haar vaste vriend, maar bleef altijd wel heel voorkomend en lief tegenover mij. In mijn klas zat ook een zekere serpentina toepasselijk verzonnen naam. Ze was van Brugge, had al een diploma als onderwijzeres, maar wilde nog wat van het studentenleven genieten. Ze was dus ook altijd heel actief in de studentenclub, en minder als het op studeren aan kwam. Ze werkte als opvoedster bij de Najaden, zeg maar dezelfde leeftijdscategorie als mijn copains. Ze vroeg me wel een paar keer hulp bij het voorbereiden van een examen, en misschien waren dat wel de enige examens waar ze door was, want op het einde van het jaar was ze gebuisd.

Na de bekendmaking daarvan zat ze te wenen op haar kamer, en een klasgenote vroeg aan mij als klasverantwoordelijke of ik haar niet even wilde gaan troosten. Het werd een vrij lang gesprek, waarin ik beloofde haar nog regelmatig eens terug te zien, en ook haar telkens te zullen uitnodigen als er een activiteit was van de studentenclub.

Het verdriet bij Tina was groot. Ze wist dat ze van haar ouders niet mocht bissen, en ze hield zowel van de mentaliteit in de klas als die van de leefgroep. Ik vond Tina eigenlijk wel sympathiek, en de regelmatige ontmoetingen brachten ons dichter bij elkaar. Ondertussen was ik in het begin van het jaar totaal onverwacht verkozen tot vice-praeses van de studentenclub, waardoor ik een ware metamorfose onderging!

Het was namelijk zo dat ik dat eerste jaar eigenlijk nog moest ontgroenen van mijn kloostermentaliteit. Pinten drinken, cantussen, wilde feesten en spetterende dansfuiven waren tot dan toe nooit mijn ding geweest, en in dat eerste jaar trok ik er ook nooit naartoe.

Het praesidium werd elk jaar gekozen uit het tweede jaar, vooral gezien het derde jaar altijd zes volle maanden op buitenstage was. Wie ambities had voor één of andere functie in het praesidium moest zich kandidaat stellen, en er was geen haar op mijn hoofd die er aan dacht dit te doen.

Maar mijn beste vriend Pedro, mede-opvoeder bij de copains, was wel kandidaat praeses. Op de praesesverkiezing moesten de verschillende kandidaten voorgedragen worden in een studentikoze spreekbeurt, en Pedro die ondertussen al een paar van mijn capaciteiten kende, vroeg of ik dat wilde doen. Ik schreef toen misschien wel de beste speech die ik ooit geschreven heb.

Iedereen lag onder zijn stoel van het lachen en misschien ook al van de drank en Paul werd uit de drie kandidaten, met overgrote meerderheid tot praeses verkozen. Na hem moest de vice-praeses verkozen worden, en zonder enige vorm van overleg riep Pedro mij uit als zijn vice-praeses, en ik werd meteen gebombardeerd tot een functie die me echt wel goed gelegen heeft.

Het werd het meest actieve en succesvolle Bierzuipersjaar sinds lang, en naast de cantussen en andere activiteiten voerden we ook eens voor een bomvolle zaal een hilarische Hissrevue op. Ook daarvoor werden de meeste teksten door mij geschreven maar gans de klas werkte er keihard aan mee. Nadien bleef ik Tina regelmatig ontmoeten en vormden we stilaan een lief koppeltje.

En op de studentenfuiven was ze er natuurlijk ook graag bij. Ondertussen werkte zij als opvoedster bij een Brugse instelling voor geplaatste kinderen. Ik voelde dat er misschien wel een echte relatie zat aan te komen, en besloot in het verlengde van mijn therapie open kaart te spelen over mijn gevoelens voor jongentjes. Ik vertelde honderduit over die gevoelens, en die openheid werd blijkbaar nog gewaardeerd ook. Ik zei dus ook dat ik eigenlijk nog nooit met een meisje gevrijd had, en eraan twijfelde hoe vlot dat wel zou gaan.

Na dat gesprek was onze relatie officieel een feit, en kwamen we ook al eens bij elkaar aan huis ik meest bij haar, gezien Brugge zeer dichtbij was. De eerste keer dat we echt seks hadden met elkaar was bij haar thuis.

Het werd zeker geen hoogvlieger, maar ook niet meteen een afknapper. Ik wist nu tenminste zeker dat het kon! Ondertussen bleef ik haar volledig open vertellen van mijn gevoelens voor jongetjes, en ik ervaarde haar ontvankelijkheid voor die verklaringen alsof dat best kon samengaan met onze alsmaar hechter wordende relatie. In die eerste jaren voor en na ons huwelijk werd op mijn andere geaardheid NOOIT negatief gereageerd. Op 13 januari trouwden Robbie en Mieke mijn zus en broer op dezelfde dag uiteraard met een andere partner.

Ik zat toen in het derde jaar dat grotendeels werd ingenomen door de schitterende stage op de sociale dienst van de jeugdrechtbank. Ter gelegenheid van het huwelijk van Robbe en Mieke overnachtte Tina bij ons in DE ZON, en de ochtend van het huwelijk kondigden we aan dat we later op het jaar ook wilden trouwen.

Vader en moeder trokken grote ogen, drie trouwers op één jaar, ik was nog niet eens afgestudeerd en moest zelfs nog mijn legerdienst doen! Op 20 mei was het zover. Onze klasgenoten zongen onder leiding van Lucas. De volledige klas had er dagen en nachten aan gerepeteerd, want veel kerkgangers zaten er niet tussen, en het resultaat was gewoonweg verbluffend, zeker voor onze wederzijdse ouders die het ergste vreesden!

We huurden er ook een modern appartementje op de derde verdieping in de Kerkstraat. In september studeerde ik af als eerste van onze lichting want in de zomer moesten we - of beter, mochten we - nog in de groepen werken. Dit gaf een beetje meer financiële ruimte, want ik kon pas in december mijn legerdienst aanvatten.

Door de voorspraak van onderzoeksrechter O. Ik mocht elke nacht naar huis. In mei werd ons eerste kindje Nico geboren. Ik werd dus vader tijdens mijn legerdienst. Normaal mocht ik onmiddellijk na mijn legerdienst gaan werken als eerste verantwoordelijke van de nog in oprichting zijnde West-Vlaamse dienst voor plaatsing in pleeggezinnen, ook een initiatief van o.

Voorwaarde was wel dat ik in een straal van 10 km. Maar gezien Tina voor het eerst, en wellicht voor het leven, werk had als onderwijzeres in Brugge, besloot ik uit te kijken voor ander werk, dichter bij huis. Toen ik in een advertentieblad las dat ze een assistent immobiliënmakelaar r zochten voor een kantoor op slechts een paar meter van ons appartement stelde ik mij kandidaat en ik werd onmiddellijk aanvaard. Vanaf 1 december kon ik beginnen. Hoewel dat werk niets met mijn opleiding te maken had, deed ik het wel heel graag.

Met plezier volgde ik de cursussen die nodig waren om het vak helemaal onder de knie te krijgen. Nu we beiden over vast werk en een zeker inkomen beschikten, durfden we het aan in een huis te kopen in Lissewege, op enkele km. Datzelfde jaar met één van de mooiste en zonnigste zomers aller tijden, werd Sam geboren. Hij was ons tweede zoontje. Jin, onze enige dochter, werd geboren begin en carl, de jongste zoon, nog geen twee jaar later.

We hadden vier kinderen op minder dan zes jaar tijd. We hebben het dus meegemaakt dat ze alle vier in de lagere school zaten, en ook dat ze alle vier het middelbaar onderwijs volgden. Dank zij kennissen uit het immobiliënwereldje konden we op korte tijd ons huis zo verbouwen dat het groot genoeg was voor ons kroostrijk gezin, en dat er voor elk kind een kamer was. De sfeer tussen Tina en mezelf was in die tijd nog heel goed, en er waren zeker geen grote spanningen.

We namen toen samen een wel heel vreemde beslissing, we zouden er om scrabbelen. Onder elkaar scrabbelden we zeer regelmatig, en we spraken af dat we over spelletjes scrabble een competitie onder ons beiden zouden houden.

En de winnaar mocht zijn hartenwens vervullen mits die ook aanvaardbaar was voor de partner. Er werd een groot scorebord gemaakt en opgehangen in de keuken, en dag na dag werd de score bijgehouden. Gans de familie volgde met ingehouden adem het verloop… Na 88 spelletjes stonden we precies gelijk, en vanaf toen werd er op het scherp van de snee gespeeld. We hielden in de gaten hoeveel letters er nog restten van die of die klinker, de woorden werden strategisch gelegd om er moeilijk een verlenging aan te kunnen bouwen, enz….

De spanning was om te snijden, want na 99 spelletjes stond Tina een twintigtal punten voor. Ik won het laatste spelletje èn de competitie met een finaal verschil van amper 8 punten. Er zou geen 5e kindje meer komen, en we trokken een jaar later voor drie weken naar Senegal. Een echt prachtige reis overigens!

Dit scrabbleverhaal is het beste bewijs dat het tot dan toe allemaal goed liep bij ons. Nadien sloeg de sfeer echter helemaal om. Tina wou ineens geen seks meer.

Een kleine anekdote ter illustratie, op zekere ochtend werd ik wakker met een ochtenderectie, en ik schoof tegen haar aan en liet voelen wat er gaande was.

Ik heb haar nooit meer aangeraakt. Ondertussen groeiden de kinderen verder op. En nu de ene kant van mijn seksuele aard buiten spel werd gezet vergrootte alleen maar de nood om het andere luik ook een kans te geven. Ik stelde voor om dat ook eens uit te proberen, en geloof het of geloof het niet, de jaarlijkse naturistische vakanties waren wellicht het enige punt waarover er nooit discussie was. Zij wilde dat even hard als ikzelf, en we zijn meer dan 10 jaar elk jaar voor minstens vier weken naturistisch naar Zuid-Frankrijk getrokken.

Ik geef graag toe dat die vakanties voor mij een visueel festijn waren, waar ik elk jaar opnieuw mijn ogen goed de kost gaf. Zeker in onze vaste stek in de provence waren er enorm veel gezinnen met kinderen in de voor mij boeiende leeftijd. Wees zeker dat dat niet waar was. Het was evenmin omgekeerd, want in elk geval zou geen van beiden ooit de ander kunnen overtuigen om een vakantie te ondernemen die tegen haar of zijn zin was.

Maar dat betekende niet dat er geen ruzies of problemen uit voortvloeiden. Eind de jaren 80 hadden we een filmcamera gekocht. Het was geen porno , gewoon naturistisch materiaal, meestal nog van vrij ver genomen.

Eigenlijk kan ik dat wel begrijpen, maar ik bleef wel trouw aan de principes van mijn therapie van 20 jaar eerder! Omdat de verdere belangrijke ontwikkelingen over een langere periode zo sterk door elkaar lopen, heb ik vannacht besloten de volgende hoofdstukken niet langer min of meer chronologisch, maar wel per naam te schrijven.

Sommige van die hoofdstukken worden wellicht heel kort, andere meer uitgebreid… Serpen TINA Wat ik aan belangrijke dingen nog over haar te zeggen heb, zal zeker nuance missen. Het is immers geschreven vanuit pure haat voor dat mens. Dat die haat wederkerig is zal uit het verdere verloop van dit verhaal wel duidelijk blijken.

Hiermee is de toon dus gezet. In de beginjaren van ons huwelijk kwam Mineke, die haar favorietje was bij de Najaden samen met haar kleine zusje Sabrina regelmatig bij ons op weekend en vakantie. Het andere zusje Dina viel blijkbaar minder in haar smaak. Sabrienatje genoot er zichtbaar van, Tina ook, en ik als waarnemer eveneens, vooral omdat ik haar nu van antwoord kon dienen als ik nog eens een opmerking kreeg over mijn doen en laten.

Het contact met Sabrina en Mineke heeft nog vele jaren aangehouden, en ooit kregen ze zelfs allebei een splinternieuwe fiets van ons.

Toen Carl zes jaar werd bleek hij voor zijn leeftijd aardig te kunnen voetballen, en mocht hij zich aansluiten bij Zeebrugge, de club waar ook bompa voor supporterde. Alle drie volgden we zoveel mogelijk de trainingen en matchen, en Carl maakte grote vorderingen.

Ik weet niet hoe snel ik naast haar moet gaan zitten. Ze buigt naar me toe en kust me zacht op mijn lippen. Ik voel dat ze met haar hand de knopen van mijn broek open maakt.

Zonder te weten wat ze zich voorgenomen heeft antwoord ik dat ik er zeker geen problemen mee heb. Afghaans vrouwtje wil in contact komen met rijke zakenman voor seks.

Welke rijke zakenman wil Afghaans vrouwtje als zijn minnares onderhouden. Ik ben onderdanig ingesteld en heb en rijke fantasie op sexgebied. Meiden Zomer develab lekker meiden Meiden van Holland is de sexzender met de beste Nederlandse sexfilms. Gratis zwarte negerinnen seksfilms, … Sexfilms en Sexplaatjes van geile meiden die aan zaadslikken doen!! Heerlijk vinden deze sletjes sperma en tot de laatste druppel slikken ze al dat warme witte zaad diese Woche: Snachts sluipt hij haar kamer binnen en diese Woche: Zeiksex Plassex Porno - Pissende … De Develab meiden collectie voor deze zomer zit vol met prachtige exemplaren!

Scroll naar beneden of klik op de maatgroepen om de diese Woche: Meiden Zomer develab Mooie meiden uit Brabant en knappe brabantse babes. Meiden van Holland Sexfilms en … meisje licht lekker te kutje aaien en speelt met erotische balletjes terwijl ze een porno video bekijkt,zo geil vind ze het om jezelf geil te masturberen, had ze nu diese Woche: Blank borstomvang diese Woche: